About Hans-Peter

Posts by Hans-Peter:

 
10

Dalrymple (1)

on 21 augustus 2011 in Actueel

Theodore Dalrymple (pseudoniem voor Anthony Daniels) is een Britse psychiater die vele jaren in een ziekenhuis en een gevangenis in de achterbuurten van een grote stad in Engeland heeft gewerkt en ook in enkele van de armste landen van Afrika en in zeer arme landen in de Stille Zuidzee en Latijns-Amerika.

Uit die jarenlange praktijkervaring met mensen uit de onderkant van de samenleving heeft hij op de oorzaken van hun ellende een visie ontwikkeld die diametraal op de gangbare mening staat die sinds de jaren zestig bij progressieve intellectuelen ingang vond en daarna ook tot de mensen aan de onderkant doorsijpelde.

Hij heeft hierover een paar boeken geschreven die in Nederland erg goed zijn ontvangen, ook in progressieve kringen. Ten eerste zijn boek “Leven aan de onderkant – het systeem dat de onderklasse instandhoudt”. Een reeks heel goed en vlot geschreven essays waarin hij met het fileermes het gangbare cultuurrelativisme aan gort snijdt. Over dit zéér maatschappelijk-relevante boek schrijf ik in een ander logje meer.

In zijn tweede boek “Beschaving – of wat ervan over is” ben ik net begonnen. Ik heb net de Inleiding uit en die is al meteen raak. Het smaakt meteen naar meer, en dat wil ik de lezer niet onthouden. Daarom heb ik dat stuk hieronder vrijwel onverkort overgenomen.
De kwetsbaarheid van de beschaving is een van de grote lessen van de 20e eeuw. Aan het begin van die eeuw was het optimisme dat technische en morele vooruitgang hand in hand gingen, zo niet algemeen dan op z’n minst wijdverbreid. (…) Dankzij de toenemende wetenschappelijke en technische kennis zou de mens steeds welvarender worden, steeds gezonder, en daarom steeds gelukkiger. Wijsheid zou het logische gevolg zijn.

De mensheid is inderdaad steeds welvarender en steeds gezonder geworden. De vooruitgang is overduidelijk. De levensverwachting van een Indiase boer overtreft nu bijvoorbeeld verre die van een lid van de Britse koninklijke familie op het hoogtepunt van de Britse macht. In veel delen van de wereld is er geen armoede meer in absolute zin, zoals gebrek aan voedsel, onderdak of kleding; zij is relatief. De ellende bestaat niet meer uit grote lichamelijke ontberingen, maar vloeit voort uit de vergelijking met de enorme aantallen rijke mensen waardoor de relatief arme mensen omringd worden en van wie de (relatieve) rijkdom door de armen als een belediging, een schande en een onrecht wordt ervaren.

Maar waar de hoop op vooruitgang niet geheel en al een illusie is gebleken, is de angst voor een terugval evenmin ongegrond gebleken. De Eerste Wereldoorlog vernietigde het oppervlakkige optimisme dat inhield dat een vooruitgang naar een hemel op aarde mogelijk of zelfs onvermijdelijk was. De meest beschaafde volkeren bleken in staat tot de meest gruwelijke vorm van georganiseerd geweld. Toen kwamen het communisme en het nazisme, die gezamenlijk vele miljoenen mensenlevens kostten, op een manier die nog maar enkele tientallen jaren eerder voor onvoorstelbaar was gehouden. Vele van de rampen van de 20e eeuw zouden kunnen worden gekarakteristeerd als aanvallen op de beschaving zelf: de Culturele Revolutie in China bijvoorbeeld en de Rode Khmer in Cambodja. Nog in 1994 werden in Rwanda duizenden gewone mensen via demagogische oproepen over de radio getransformeerd in meedogenloze moordenaars (…) (met schattingen van het aantal slachtoffers tot ca 1 miljoen, HPK). Wie zou nu nog een weddenschap durven af te sluiten dat iets dergelijks elders in de wereld nooit meer zal voorkomen?

Je zou onder de gegeven omstandigheden mogen verwachten dat het de voornaamste zorg was van intellectuelen, die per slot van rekening geacht worden verder te kijken dan hun neus lang is en dieper na te denken dan de gewone man of vrouw, om de grenzen die beschaving van barbarij scheiden in stand te houden, aangezien deze grenzen de afgelopen honderd jaar vaak zo kwetsbaar zijn gebleken. Maar dan heb je het mis. Sommigen hebben bewust voor de barbarij gekozen; anderen hebben zich nog steeds niet gerealiseerd dat grenzen niet vanzelf in stand blijven, maar bewaakt of zelfs krachtig verdedigd moeten worden. Het doorbreken van taboes en het vertonen van grensverleggend gedrag verdienen in de ogen van moderne critici de hoogste lof, ongeacht welke grenzen zijn verlegd of welke taboes zijn doorbroken. In een recensie over een filosoof (…) worden zijn persoonlijke deugden opgesomd. Daarbij was het feit dat hij onconventioneel was – maar de schrijver voelde zich niet geroepen om aan te geven in welk opzicht hij dan onconventioneel was. Voor de recensent was de bij de filosoof veronderstelde minachting voor conventies al een deugd op zich.

Natuurlijk zou die een deugd geweest kunnen zijn, maar evengoed een ondeugd, afhankelijk van het ethische gehalte en het maatschappelijke effect van de desbetreffende conventie. Maar er bestaat weinig twijfel dat door een tegendraadse houding aan te nemen tegenover gevestigde maatschappelijke regels de moderne intellectueel in de ogen van andere intellectuelen zijn sporen verdient. En het prestige dat intellectuelen hieraan verlenen bereikt vroeg of laat de niet-intellectueel. Wat goed is voor de bohémien wordt vroeg of laat goed voor (…) (de mensen aan de onderkant van de samenleving. HPK) Het soort mensen dat juist grenzen nodig heeft om het leven aan te kunnen of de hoop op verbetering levend te houden. Het gevolg is morele, spirituele en emotionele misère, die kortstondige pleziertjes en aanhoudend lijden met zich meebrengt.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat alle kritiek op maatschappelijke conventies en tradities destructief en ongerechtvaardigd is; ongetwijfeld heeft er nimmer een maatschappij bestaan waarin er niet veel en terecht bekritiseerd kon worden. Maar critici van maatschappelijke instituties en tradities, met inbegrip van schrijvers van fictie, zouden zich altijd moeten realiseren dat een beschaving evenveel onderhoud als verandering behoeft, en dat grenzeloze kritiek, of kritiek vanuit het standpunt van utopische grondbeginselen, bij machte is om veel -zelfs onherstelbare- schade aan te brengen. Niemand is zo geniaal dat hij alles alleen kan bedenken, en dat kennis van eeuwen hem niets nuttigs heeft te melden. Wie zich dit anders voorstelt, geeft zich over aan de meest egocentrische hoogmoed.

Omdat ik een aanzienlijk deel van mijn beroepsleven in derdewereldlanden heb doorgebracht, waar met de invoering van abstracte ideeën en idealen beroerde situaties nog onvergelijkbaar slechter zijn geworden, en de rest van mijn carrière in de zeer grote Britse onderklasse, waarvan de rampzalige denkbeelden hoe te leven in laatste instantie afkomstig zijn van onrealistische, genotzuchtige en vaak onzinnige ideeën van maatschappijcritici, ben ik het intellectuele en artistieke leven gaan zien als van immens praktische betekenis. John Maynard Keynes (buitengewoon beroemde econoom, HPK) schreef (…) dat mensen van de praktijk misschien niet veel tijd hebben voor allerlei theoretische overwegingen, maar dat de wereld in feite door weinig anders wordt geregeerd dan door gedateerde of geheel achterhaalde denkbeelden van economen en sociaal-filosofen. Daar ben ik het mee eens, behalve dat ik daar nog aan zou willen toevoegen: romanschrijvers, filmregisseurs, journalisten, kunstenaars en zelfs popzangers. Zij zijn de onofficiële wetgevers van de wereld; we zouden veel aandacht moeten besteden aan wat zij te zeggen hebben en hoe ze het zeggen.

 
1

Pseudoniemen

on 20 juni 2011 in Actueel

Omdat ik over sommige zaken een mening heb, vind ik het helemaal niet erg die te ventileren als reactie op digitale krantenartikelen of blogs. De NRC, Volkskrant, Telegraaf en sommige andere kranten bieden regelmatig die mogelijkheid. Meestal reageer ik als ik het er (helemaal) niet mee eens ben, en polemiseer dan ook wel als ik […]

 
6

Wijs onderwijs!

on 23 mei 2011 in Samenleving

Vanmiddag zijn de stemmen geteld van de Eerste Kamerverkiezingen en blijkt de huidige coalitie een meerderheid te kunnen halen als 1 SGP lid meestemt. Dat is vooral belangrijk voor het aangenomen krijgen van de integratie en immigratie voorstellen die de oppositiepartijen anders zouden wegstemmen. Voor die integratie- en immigratievoorstellen ben ik niet bang. Wél voor […]

 
1

Geduld!

on 22 mei 2011 in Actueel

Deze blog is NIET dood. Het rommelt en de erupties komen eraan.

 
4

Waarom vertrokken?

on 3 januari 2011 in Familiegeschiedenis, Zuid-Afrika

Mijn zus en ik schrijven beide wel eens logjes over onze tijd in Zuid-Afrika. Als reactie op één van haar logjes kwam de vraag: waarom weer uit het land vertrokken terug naar Nederland? Om hier die vraag voor te zijn alvast het antwoord, voor zover ik die gehoord heb van mijn ouders en zus. Allereerst: […]

 
6

Afscheid van Zuid-Afrika

on 2 januari 2011 in Familiegeschiedenis, Zuid-Afrika

In Zuid-Afrika, het grote, mooie land waar ik geboren ben, lagen vele jaren mijn enige wortels. Mijn ouders hebben daar met hun gezin ruim 6 jaar gewoond en in het jaar dat ik vier zou worden ben ik naar Nederland gekomen. Dat was natuurlijk wel apart, om als enige van het gezin in zo’n ver […]

 
2

Chateau d’Azy

on 17 oktober 2010 in Feest

Midden in Frankrijk, zo’n 250 km ten zuiden van Parijs, dichtbij Nevers, staat een prachtig jachtslot uit de 19e eeuw, dat nergens op een kaart staat. In de zomer van 1996 heb ik daar met een vriend een schildercursus gevolgd. Met een groep van ca acht cursisten verbleven we een week lang op het kasteel […]

 
2

Vliegende tijdmachines

on 16 oktober 2010 in Feest, Geschiedenis

Laatst was ik met m’n zoontje van 9 naar Aviodrome, bij Lelystad. Dat is een mooi museum over vliegen en al het tuig dat daarvoor nodig is. M’n zoontje wordt helemaal blij van de moderne machines, ik van de ouderwetse. Ze hebben er een heel stel, waar je soms ook in kan. Zo staan er […]

 
11

Bachkamer

on 12 september 2010 in Feest

Door Bach lijk ik beter te kunnen denken. Ik ben geen muziekkenner en beschik dus niet over het muzikale vocabulaire waarmee ik precies kan zeggen wat ik bedoel. Voor kenners zeg ik het vast onbeholpen, maar het lijkt alsof zijn muziek de linker hersenhelft aanspreekt doordat de noten wiskundig geordend zijn (?). Als ik alles […]

 
4

Mooie animatie

on 2 september 2010 in Leven

Hieronder iets heel moois. Father And Daughter

Copyright © 2010-2021 Het Knegjespad All rights reserved.
Desk Mess Mirrored v1.7 theme from BuyNowShop.com.