Chateau d’Azy

Posted by Hans-Peter on 17 oktober 2010 in Feest |

Midden in Frankrijk, zo’n 250 km ten zuiden van Parijs, dichtbij Nevers, staat een prachtig jachtslot uit de 19e eeuw, dat nergens op een kaart staat. In de zomer van 1996 heb ik daar met een vriend een schildercursus gevolgd. Met een groep van ca acht cursisten verbleven we een week lang op het kasteel en maakten tochtjes in de omgeving. De cursus werd georganiseerd door ArtEDU die gespecialiseerd is in actieve, artistieke vakanties in het buitenland. Voor de eigenaars van het kasteel was het een manier om het bouwsel fatsoenlijk overeind te houden, want het begon al hier en daar af te brokkelen. Ook andere clubs organiseerde daar cursussen, zoals Reiki, waarvan het verloop ons soms luidkeels ter ore kwam. Die cursisten (allemaal vrouwen) hadden minder betaald en sliepen daarom op de zolderkamers.
Twee nodigden mij uit voor een diner in de kelder (want zij mochten niet in de eetkamer eten), en dat werd nog erg gezellig. Alles werd gefaciliteerd door de Nederlandse stichting Des Chateaux, die zich inspant om (Franse) kastelen te behouden door verhuur, of andersoortige exploitatie. Deze stichting verzorgde tijdens de cursus de accomodatie en de horeca en allerlei sportieve nevenactiviteiten. Waarschijnlijk had de stichting naar klanten gezocht en ook bij ArtEDU aangeklopt.
1996 was het eerste én enige jaar dat de cursus op die lokatie plaatsvond. Daarna werd deze alweer uit het programma van ArtEDU geschrapt. Vermoedelijk omdat de stichting de verwachtingen niet waarmaakten. Dat was voor ons, de cursisten, namelijk merkbaar. De maaltijden voldeden niet -de eerste avond was er niet eens wijn!-, de jonge vrijwilligers die ons ‘bedienden’ deden dat meestal met zichtbare tegenzin en de sportieve nevenactiviteiten vonden helemaal niet plaats. (Daarmee is trouwens niets gezegd over het functioneren van de stichting tegenwoordig, want daar weet ik niets van en we zijn vele jaren verder).

Niettemin was dit een fantastische week! Het zandstenen kasteel was geweldig. Het lag op de top van een heuvel met een wijds uitzicht op landerijen en bossen tot in de verte. Rondom lag grind en een groot gazon waarboven in de avondzon zwaluwen scheerden. We hadden een grote torenkamer aan de voorkant (op de foto links op de eerste verdieping) en vanuit het raam hadden we dus dat geweldige uitzicht. Het kasteel had nog de authentieke inrichting. Wij sliepen in originele empire bedden en dat was voor mij erg bijzonder want toen was ik erg bezig met kunst en antiek. Een kast op onze kamer puilde uit van de prachtigste (dames)kleding. Dit was geen gewoon verblijf, dit was logeren! Het rijke verleden werd hier tastbaar en omhulde je als een jas. Alweer bevond ik mij in een tijdmachine en dat beviel me buitengewoon.

Het kasteel werd bewoond door het gezin van Charles en Aglaë Tyser. Hem hebben we niet vaak gezien. Zijn moeder was een prinses van het erg oude Huis De Croÿ uit Zuid-Nederland -nu België-, met leden die toentertijd nog een competentiestrijd leverden met Willem van Oranje. De achtergrond van Aglaë kenden we niet, we dachten een gravin ofzo. Pas jaren later, thuis bij naspeuringen op internet, bleek ze een prinses te zijn van het Duits/Oostenrijkse Schönburg-Hartenstein. Charles’ tante, ook een prinses en al in de zeventig, woonde iets verderop in een manoir. In vroeger tijden had zij daar nog The Rolling Stones, John Lennon en andere artiesten ontvangen. Toentertijd een hippe prinses dus. Met Aglaë hebben we het meest contact gehad. Zij bestierde het kasteel als een châtelaine en was erg gastvrij en geïnteresseerd. Soms moest ze door het kasteel heen rennen om bij plotseling opkomende wind, op alle kamers alle luiken te sluiten die wij open hadden laten staan, terwijl we op pad waren. Ze excuseerde zich achteraf per briefkaart bij mij dat de accomodatie “wellicht niet naar verwachting was”. Maar het was juist hartstikke leuk!

De cursus werd gegeven door Monique Maday, een Zwitserse kunstenares die destijds in Amsterdam woonde. ‘s Ochtends ontbijt in de mooie eetkamer en daarna les, in het begin op het slot, later in het landschap in de omgeving. ‘s Middags waren we vrij. Dan lagen we te lezen in een ligstoel op het gazon of we reden naar plaatsen in de buurt. Een paar keer dineerden we als groep op het kasteel of ergens in een restaurant. Het was een leuk groepje mensen met hele verschillende achtergronden en leeftijden. Onder meer de sympathieke Truze Lodder, zakelijk directeur van de Nederlandse Opera en haar partner Tom Nieuwenhuizen. Tom kwam uit de TV en radiowereld en had begin dat jaar de begrafenis bijgewoond van Peter Knegjens, de radiocommentator en TV- presentator. Hij vroeg natuurlijk meteen of ik familie was (zoals Peter Knegjens mij dat trouwens zelf ook ooit gevraagd heeft, toen ik nog een jaar of 8 was. Antwoord: tot begin 18e eeuw geen connectie gevonden).

Destijds spande ik mij in om expert in antieke meubels te worden. Ik wilde daar heel goed in worden en graag bij een veilinghuis werken, zoals Christie’s of Sotheby’s. Daarvoor volgde ik toen cursussen bij Pieter Glerum, las boeken en bekeek oude huizen, kastelen en films met andere ogen. Na de vakantie op het kasteel had ik een plannetje bedacht om een en ander te bevorderen. De expert die bij Glerum alles over het onderdeel antieke meubelen doceerde, schreef ook artikelen in het kunst & antiekblad Origine.
Ik stelde de meubelexpert voor om het jaar daarop samen naar Chateau d’Azy te gaan. Zij kon dan een leuk en interessant artikel schrijven over de meubels, het jachtslot en de bijzondere achtergrond van de familie de Croÿ, alles met mooie foto’s gelardeerd. En ik kon haar assisteren, van haar leren en was tegelijk weer terug op dat fijne kasteel. En misschien kon mijn naam ook wel genoemd worden in dat artikel. Zo kon ik me iets meer richting die wereld gaan bewegen. Zij vond het een goed idee en ik nam contact op met de châtelaine. Die vond het ook prima en rekende geen kosten voor de accomodatie. Helaas ging het allemaal niet door vanwege plotselinge nieuwe deadlines voor artikelen en voor een nieuw boek dat de meubelexpert aan het schrijven was. Het jaar daarna ging het ook niet door omdat inmiddels de relatie met de uitgever verbroken was.
Ik werk nu al een tijdje in een heel andere omgeving, maar eigenlijk heb ik nog steeds dezelfde ambities (of droom?).

2 Comments

  • Margo zegt:

    Leuk verhaal. Kan me voorstellen dat het heel inspirerend is, zo’n kasteel. Ik zou er ook wel willen logeren en in de omgeving fotograferen. Jammer dat het niet is doorgegaan om later met die docente naar het kasteel terug te gaan, wie weet was je leven daarna wel heel anders verlopen, of in ieder geval je werkzame leven.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Please enable javascript to post a comment !

Copyright © 2010-2021 Het Knegjespad All rights reserved.
Desk Mess Mirrored v1.7 theme from BuyNowShop.com.